Με αφορμή τη διαδραστική μουσική κωμωδία «Η Γκόλφω τα λέει αλλιώς», ο Γιώργος Μακρής μιλά στο Ράδιο Καρπενήσι και στην Έλενα Κανέλλου για το θέατρο που δεν κουνάει το δάχτυλο αλλά απλώνει το χέρι. Για το γέλιο που οδηγεί στην αλήθεια, για τις πληγές που γίνονται έμπνευση και για τη σκηνή που μετατρέπεται σε ζωντανή εμπειρία. Σε μια συνέντευξη ειλικρινή, ανθρώπινη και χωρίς φίλτρα, αποκαλύπτει τι σημαίνει για εκείνον η «Γκόλφω» του σήμερα και γιατί το κοινό είναι τελικά ο πραγματικός πρωταγωνιστής.
1.Γιατί να έρθει κάποιος να δει αυτή την παράσταση;
Γιατί δεν του κουνάει το δάχτυλο. Του απλώνει το χέρι.
Και του λέει: «έλα να γελάσουμε με αυτά που πονέσαμε».
2.Τι σημαίνει για εσάς η παρουσίαση στο Καρπενήσι;
Είναι τιμή και χαρά. Το θέατρο ζει πραγματικά όταν ταξιδεύει.
Και το Καρπενήσι ξέρει να ακούει ιστορίες.
3. Αν η Γκόλφω μιλούσε σήμερα στο κοινό, τι θα έλεγε;
«Μη με λυπάσαι. Άκουσέ με. Και μετά… βγάλε τα δικά σου συμπεράσματα».
4.Τι ρόλο παίζει το χιούμορ στο έργο;
Το χιούμορ είναι το όχημα. Μπαίνεις γελώντας και φτάνεις αλλού χωρίς να το καταλάβεις. Σαν ταξί που σε πάει… λίγο πιο μέσα σου.
5.Σε ποιους απευθύνεται η παράσταση;
Σε όσους αγαπούν το θέατρο χωρίς να το φοβούνται. Σε νέους που δεν ξέρουν τη Γκόλφω. Και σε παλιούς που νόμιζαν ότι την ήξεραν. Σε αυτούς που πιστεύουν πως όλα είναι καλά – ενώ απλώς δείχνουν καλά.
6. Τι ακριβώς είναι η “Γκόλφω τα λέει αλλιώς”; Είναι μια παράσταση νοσταλγίας;
Όχι μόνο. Είναι γέφυρα ανάμεσα στο τότε και στο τώρα.
Γιατί τα τραγούδια αλλάζουν εποχές, όχι συναισθήματα.
Είναι μια παράσταση που δεν κάθεσαι απλώς να τη δεις. Τη ζεις, της μιλάς, τραγουδάς μαζί της. Και στο τέλος συνειδητοποιείς ότι… έπαιξες κι εσύ ρόλο.
7. Γιατί την χαρακτηρίζετε διαδραστική συναυλία; Τι μουσικές θα ακούσουμε;
Γιατί το θέατρο συναντά τη μουσική και ο θεατής ανεβαίνει νοητά στη σκηνή.
Τα ακούσματα των ‘60s, ‘70s, ‘80s και ‘90s δεν είναι φόντο.
Είναι συνομιλητές της ιστορίας. Τραγούδια που μεγάλωσαν γενιές και δεν ζήτησαν ποτέ άδεια. Ροκ, μπαλάντες, μπουάτ, ελληνικά και γνώριμα.
Μουσικές που ξυπνούν μνήμες πριν καν το καταλάβεις.
8. Ποιος είναι ο κεντρικός ήρωας της παράστασης;
Ο θεατής. Όχι συμβολικά — πραγματικά. Είναι αυτός που δίνει ρυθμό, παλμό και τελικά… νόημα σε ό,τι συμβαίνει.
9. Πώς δένει η κωμωδία με τη ροκ αισθητική;
Όπως δένει η αλήθεια με το χιούμορ. Ροκ σημαίνει ελευθερία, αυθορμητισμός και λίγο θράσος. Και η κωμωδία εδώ δεν ζητά άδεια – συμβαίνει.
10. Πρέπει να “ξέρει” κάποιος τη Γκόλφω για να έρθει;
Καθόλου. Αν ξέρει, θα γελάσει αλλιώς. Αν δεν ξέρει, θα τη γνωρίσει με τον πιο ανατρεπτικό τρόπο. Ούτε εγώ την ήξερα – ότι έχω ακούσει.. Είναι μια Γκόλφω γενικώς , η Γκόλφω της διπλανής πόρτας. Η Γκόλφω δεν αφηγείται απλώς μια ιστορία. Την ξαναλέει με σύγχρονη ματιά, χιούμορ και μουσική μνήμη.
Και αφήνει χώρο στον θεατή να τη συμπληρώσει.
11. Ποιοι πρωταγωνιστούν μαζί σας επί σκηνής;
Η Αρετή Τσιαμποκάλου ως παραμάνα, σε έναν ρόλο αλλιώτικο, απρόβλεπτο και βαθιά θεατρικό. Αναποδογυρίζει με μοναδικό τρόπο καε φορά την ιστορία.
Επίσης μας ταξιδεύουν μελωδικά η Σίντυ Σιντορέλα, ο Αλέξης Βούζης, μια ζωντανή μουσική ομάδα που κάνει κάθε βραδιά διαφορετική.
12. Τι ρόλο παίζει η ατμόσφαιρα μπουάτ; Όπως και τονίζεις;
Είναι η γέφυρα. Μεταξύ σκηνής και πλατείας. Εκεί που ο θεατής νιώθει άνετα να συμμετέχει χωρίς να εκτεθεί.
13. Παράλληλα ετοιμάζετε και κάτι ακόμη μουσικό;
Ναι. Μια συναυλία με μουσικούς του δρόμου, ένα ανοιχτό ρεπερτόριο από ελληνικά, ξένα, έντεχνα, τζαζ και ροκ. ‘’ΟΙ ΜΟΥΣΙΚΟΙ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ ‘’ Φωνές που αγγίζουν καρδιές
14. Σε ποιους απευθύνεται αυτή η μουσική βραδιά;
Σε Δήμους, φεστιβάλ, εμπορικούς συλλόγους και συλλόγους κάθε είδους.
Είναι μια μουσική εμπειρία για κάθε περίσταση. Και για κάθε ξεχωριστή ημέρα. Μελωδίες που πρέπει να ακουστούν παντού . Απευθυνόμαστε σε όλο τον κόσμο.
15. Τι έρχεται καλλιτεχνικά μετά; Τι νέο θεατρικό μας ετοιμάζεις;
Τον Δεκέμβριο του 2026 παρουσιάζεται η νέα μου δουλειά. Μια κλασική μουσική κωμωδία άλλης εποχής, αλλά με απολύτως σύγχρονη ματιά.
16. Ο τίτλος;
«Ο ΚΑΤΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑΝ ΑΓΕΝΗΣ».
Γιατί η φαντασία ήταν πάντα η πιο σοβαρή μορφή αλήθειας.
Και το γέλιο… ο πιο τίμιος τρόπος να την πεις. Μια μουσική κλασική Κωμωδία.
17. Γιώργο, πίσω από το γέλιο που χαρίζεις στο κοινό, τι σε οδηγεί πραγματικά να γράφεις κωμωδίες;
Δεν γράφω εύκολα. Γράφω για να αναπνεύσω. Μέσα από τις στεναχώριες και τις προσωπικές μου εμπειρίες ψάχνω μια έξοδο· κι αν στο τέλος κάποιος γελάσει, σημαίνει ότι βρήκαμε μαζί λίγο φως.
18. Σε έχουν πληγώσει άνθρωποι που μπήκαν στη ζωή σου ως φίλοι, έρωτες ή σχέσεις και τελικά αποδείχθηκαν κάτι άλλο;
Με έχουν πληγώσει… και ποιος δεν έχει πληγωθεί; Με πλήγωσαν άνθρωποι που μπήκαν στη ζωή μου ως φίλοι, ως έρωτες, ως σχέσεις, συγγενείς και τελικά αποδείχθηκαν όλα «δήθεν». Άλλοι τότε, άλλοι ακόμα και τώρα. Η διαφορά είναι πως σήμερα ξέρω. Βλέπω, καταλαβαίνω και επιλέγω να σωπαίνω. Δεν περιμένω το αν — περιμένω το πότε. Νομίζουν πως δεν αντιλαμβάνομαι, αλλά αντιλαμβάνομαι τα πάντα. Και ακριβώς γι’ αυτό δεν μιλάω. Όταν κάτι το υποψιαστώ, εκεί έχει ήδη τελειώσει. Γιατί αργά ή γρήγορα, όλα αποκαλύπτονται. Αυτός ο κόσμος και κάποιοι άνθρωποι αλλοίωσαν πολλές φορές τον χαρακτήρα μου μέσα από τις αντιδράσεις μου. Με έσπρωξαν στα άκρα, με ανάγκασαν να αμυνθώ, να σκληρύνω. Όχι όμως να χάσω την ψυχή μου. Με είχαν σαν αποκούμπι, σαν σκαλοπάτι για το επόμενο «δήθεν καλύτερο» βήμα τους. Με χρησιμοποίησαν και μετά κοίταξαν μπροστά, χωρίς να κοιτάξουν πίσω. Ο Γιώργος όμως μια φορά θα ζήσει. Είτε είναι χοντρός είτε λιγνός, με μαλλιά ή καραφλός, φτωχός ή πλούσιος. Αλλά μαλάκας δεν θα είμαι ποτέ για κανέναν. Τους φτύνω και θέλω να το γνωρίζουν — είναι πολύ λίγοι στην ψυχή για να παρουσιάζουν τα πράγματα αλλιώς. Ο Θεός θα μας κρίνει όλους. Γιατί δυστυχώς στη ζωή δεν παίρνεις πάντα αυτό που αξίζεις… αλλά πάντα παίρνεις αυτό που αντέχεις.
Auf Wiedersehen, όπως λένε και οι Γερμανοί.
Με πλήγωσαν, όχι για να λυγίσω — για να ξεχωρίσω.
Όποιος έμεινε, άξιζε.
Όποιος έφυγε, εξήγησε. Το φως δεν φωνάζει. Φαίνεται.
19. Θα ήθελες να παίξεις και σε κάποιο σίριαλ ή τηλεοπτική παραγωγή;
Θα ήθελα, αλλά δε με καλούν. Μάλλον τους τελείωσε ο χρόνος ομιλίας στο κινητό…ή έχουν φραγή εξερχομένων κλήσεων. Κι εγώ; Περιμένω υπομονετικά, με το χαμόγελο και τη σαρκαστική μου διάθεση.
20. Γιώργο …
– Σε παρακαλώ όχι άλλη ερώτηση ας μείνουμε εδώ..
– Γιατί;
– Είμαστε στο 20 και θέλω να κερδίσω .
– Μα στο 21 κερδίζεις .. – από εκεί και πάνω καίγεσαι .!!
– Κάποια φορά ας χάσει και η Μάνα. Σε ευχαριστώ για την φιλοξενία και την ασταμάτητη βοήθειά σου. Έδωσα πιστεύω μια από τις καλύτερες συνεντεύξεις που έχω δώσει. Με αλήθειες και το χέρι στη καρδιά.
Ελλάδα 2026 και ακόμα ψάχνουμε να βρούμε αξιοκρατία και τα αυτονόητα.
